Meulenhof se mense - Linda Joubert

WIe is oud genoeg om hierdie boek te onthou? Dit was ook voorgelees op die destydse Radio Suid-Afrika

Presies so dramaties soos 50 jaar gelede

Meulenhof se mense deur Linda Joubert. Human & Rousseau (sagteband, 127 pp.) R125.
’n Seldsame tegniek word in hierdie liefdesroman gebruik – die hele verhaal word vertel in nege briewe wat ’n onderwyseres aan haar vriend skryf.

In 1904 begin Annemarie Herbst aan die Seminarium op die Bolandse dorpie De Rust skoolhou. Sy loseer by “Meulenhof se mense”, die drie Vermeulen-susters, wat op 35, 32 en 27 as oujongnooiens gereken word.

Die ou Kaaps-Hollandse opstal is al wat van die Vermeulens se vroeëre rykdom oorgebly het. Die susters is tot oor hul ore in die skuld. Annemarie besef die enigste mens wat kan help, is die buurman, Malan du Toit. Sarah Vermeulen sal egter eerder sterf as om hulp van hom te aanvaar ná wat 15 jaar gelede tussen hulle gebeur het.

Die skryfster laat in elke hoofstuk ’n ander karakter aan Annemarie vertel wat alles destyds gebeur het. Daar is dus deurgaans verskillende gesigspunte.

Tot die twee onmoontlike hardekoppe, die trotse, “wilde, eiesinnige” Sarah (bl. 108), en die ryk “paddastoeldelwer” van die Onderveld (bl. 42), die wildeperdtemmer Malan du Toit, vertel hulle stories.

Dit is ’n verhaal dié van diamantharde hoofkarakters wat mekaar, ten spyte van hulle diepste gevoelens, wil fynmaal.

Die dialoog is besonder dramaties. G’n wonder die skryfster het in 1966 die Eugène Marais-prys vir haar dramatiese werk ontvang nie.

’n Ek-verteller word nie gebruik nie. Ook nie ’n alwetende verteller nie. Net ’n vaardige skryfster soos Joubert kan die leser die gebeure oortuigend laat meemaak deur die oë van die briefskryfster sowel as die ander karakters.

’n Baie groot deel van die boek bestaan uit terugflitse. Van 1904 af word die leser verplaas na die vorige 150 jaar, om uit te beeld hoe Sarah ’n trotse Vermeulen geword het.

Dan skets die vorige 15 jaar se gebeure hoe Sarah ’n verbitterde mens geword het.
Die terugflitse bou soos legkaartstukke wat in plek val stadig maar seker na die einde toe ’n sinvolle geheel. Die skrywer weet hoe om die spanningslyn stewig te hou.
Eers heel teen die einde vervaag die verlede en vergesel die leser die karakters na ’n nuwe begin.

Dié gewilde verhaal het in 1956 as vervolgverhaal in Sarie Marais verskyn en in 1961 die eerste keer in boekvorm.

Dat dit herdruk is, is ’n pluimpie vir Linda Joubert, die skuilnaam wat Henriëtte Grové in die jare vyftig gebruik het vir haar meer populêre werk.

Grové het in 1984 die Hertzogprys ontvang vir Die kêrel van die Pêrel.

Stoffel Cilliers in die Beeld

Gebruik hierdie skakel om die boek van Kalahari te bestel